De pijnlijke spiegel die The Voice me voorhoudt

Ik merkte dat die nieuwsberichten over ‘The Voice’ in mijn gedachten ergens bleven hangen. Ik besefte wat me raakte: grenzen. Toen ik dieper ging voelen, merkte ik de pijn op van alle keren dat er iemand bij mij over mijn grenzen was gegaan. Die keren dat ik aangeraakt werd, maar het niet prettig vond. Dat ik iets voelde, maar iemand daar overheen walste. Dat iemand iets zei wat ik niet fijn vond. Of ik had een mening en er werd niet naar geluisterd.

Ik doe het zelf ook

Maar nog pijnlijker besefte ik dat ik het ook zelf was. Al die momenten dat ik zelf over mijn eigen grenzen ben gegaan. Al die momenten dat iets niet helemaal goed voelde, maar ik het toch deed. Au, pijnlijk. Of dat iemand iets naar mij toe deed, maar ik er niets van zei of er niets van kon zeggen omdat ik niet wist hoe.

Want ik kan natuurlijk de bal bij de heren B. of Rietbergen leggen en boos op ze zijn. Ergens weet ik echter dat ik niet boos op hen ben. Ik ken ze niet. De werkelijke boosheid die ik voel, zijn mijn herinneringen aan al die keren dat er over mijn grenzen is gegaan. Het zijn de diep opgeslagen emoties die wakker worden wanneer ik deze nieuwsberichten lees.

Grenzen voelen

We hebben een maatschappij waarin grenzen structureel overschreden worden. Denk jij dat je goed je grenzen kunt aangeven? Waarom denk je dat er zoveel burn-outgevallen zijn in Nederland? Een klassiek voorbeeld van naar je hoofd luisteren en niet de grenzen in je lijf volgen. Je lichaam geeft ook aan dat je die laatste zak chips niet open moet trekken. De structurele stress in je lijf geeft echt aan wanneer je werk doet dat niet helemaal past.

En emoties geven aan wanneer je in situaties zit die je wilt veranderen.

En voor degenen die hun eigen grenzen niet kennen: als jij je eigen grenzen niet helder hebt, hoe weet jij dan dat je niet over de grenzen van anderen gaat?

Dus ik ben ook blij

Waarom ik blij ben, is dat het nu in het nieuws komt. We worden wakker. We gaan al generaties over grenzen heen en laten het gebeuren. En nu is het klaar; we zetten het systeem in het licht. Het is klaar omdat we ons veilig genoeg voelen om de grens te trekken. Hoe veiliger we ons voelen, hoe meer we kunnen ontspannen, hoe meer we voelen en dus ook de grenzen die we hebben. Dat betekent verandering.

Neem je eigen verantwoordelijkheid

Neem verantwoordelijkheid voor je eigen gevoel en ook je eigen pijnen. Want die komen naar boven wanneer je over deze ervaringen hoort. Je eigen herinneringen komen naar boven en misschien ook het besef dat jij vaak over je eigen gevoel heen stapte of over het gevoel van de ander. Of dat je je niet veilig voelde om je grenzen aan te geven, of dat helemaal niet kon. Dit proces start met het erkennen van je eigen pijn. De start misschien wel van een landelijk verwerkingsproces.

Ga het gesprek aan

En vervolgens spreek je je uit. Open het gesprek over de pijn die je voelt en ook over wat je werkelijk wilt, niet wilt, verlangt of fijn vindt. Ook als het nu nog niet relevant lijkt. Start de dialoog over hoe je wilt dat de ander met je omgaat. We moeten hierin transparant en open zijn. Zie je de potentie van deze gesprekken? Ook met je collega’s? Zie je wat voor moois dit kan brengen?

En natuurlijk is dit lastig, soms kwetsbaar of pijnlijk. Maar het is nu ook de tijd. Wanneer anders?